Ten Steps to Complex Learning

Voor het ontwerpen van onderwijsinstructie voor complex leren bestaat al sinds 1997 het 4C/ID model van  Merriënboer (Van Merriënboer, J.J.G. (1997). Training complex cognitive skills: A four-component instructional design model for technical training. Englewood Cliffs, NJ: Educational Technology Publications).
In opvolging daarvan is vorig jaar een publicatie uitgekomen: ‘Ten Steps to Complex Learning, auteurs Jeroen J. G. Van
Merriënboer en P.A.Kirschner, ISBN 080585793.

In het kort:
Ten Steps to Complex Learning presents in ten steps a path from a training problem to a training solution in a way that students, practitioners, (both instructional designers and teachers) and researchers can understand and use. Practitioners in the field of instructional design may use this book as a reference guide to support their design of courses, materials, and/or environments for complex learning. Students in the field of instructional design should use this book to broaden their knowledge of the design of training programs for complex learning (bron: google).

Het boek is het resultaat van een onderzoekstraject dat loopt van 2004 tot 2008 aan de Open Universiteit: Instructional design for open tasks, environments and communities.

Ik ben er van de week even in aan het bladeren gegaan. Het abstracte (o.a. de schema’s) wordt toegelicht met herkenbare situaties. Helaas is soms de tekst van de schema’s en tabellen niet altijd goed leesbaar. Als (toekomstig) instructie ontwerper biedt het een duidelijke structuur, maar al bladerend denk ik wel “hoe moet dit nu werken in de praktijk, is het goed toepasbaar?” (ik ben niet ingewijd in de ins en outs van het ontwerpproces, dus dat moet je wel meenemen als je dit leest). Toen ik dan ook in de bijlage een aantal uitwerkingen tegenkwam die er ‘behapbaar’ uitzagen, stelde me dat enigszins gerust.
Er is ook een hoofdstuk opgenomen over het gebruik van media. Bij gebruikmaking van de Ten Steps methode is het primaire medium altijd een praktijk- of simulatieomgeving en staan de secundaire media ten dienste van het presenteren van ondersteunende informatie, procedurele informatie en deeltaak praktijken. Er wordt geen beschrijving gegeven van diverse media, het maken daarvan of richtlijnen gegeven voor de  uiteindelijke keuze van een medium. Er wordt een relatie gelegd tussen leerprocessen, de vier componenten voor de blueprint van een onderwijsprogramma en de media.
Het boek biedt dus een handvat voor het ontwerpen van onderwijs waarbij sprake is complexe leertaken, maar geen uitwerking van de middelen die daarbij kunnen worden toegepast.

Blogged with Flock